Ik wil je kleuren met kelen vol gefluister


Ik wil je als een wilde sprong wagen doorheen

Het net dat ons omsluit, dwars door de spiegels in

Elk gezicht dat ons mild verblindt want hoe kan

Ik je ver-denken jij die alle klokken in me luidt.


Ik wil je in stro verhalen en vergeten, in je

Geruchten wonen en je handen verklanken tot



Gebeden of tot gefluit en een huis verlichten

Met de taaie omstrengeling van woordeloze trouw.


De galgstenen spuwen, uitbreken en hersmeden

Naar de praal die ijzeren liefde tekent met twee,

Eén aan één betoverd door de gloeiende glans

Van een zovele malen lijf aan lijf doorvochten droom.


Ik wil je nooit meer kruisigen, geen standbeeld,

Geen karige dans, geen schuwe dank richten maar

Je stelen en kneden, eten als brood, je leven,

Je spreken met een stem, onvermoeibaar aanhorig.


Wim Van Besien (1979?)


1 weergave0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

BRUGGE